เมื่อผมไปร่วมงาน Michael Jackson’s This is it: This is “Thai Tribute”
อ่านทั้งหมด 1665 ครั้ง, 2 ทั้งหมดในวันนี้
Michael Jackson's This is it : This is "Thai Tribute"
ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานมินิคอนเสริท Michael Jackson’s This is it : This is “Thai Tribute”
เมื่อวันอังคารที่ 27 ตุลาคม 2552, ที่พาร์ค พารากอน ศูนย์การค้าสยามพารากอน
เลยอยากเอารูปและบรรยากาศในงานมาเล่าให้เพื่อนๆได้ฟังกันครับ
เผอิญผมได้มีโอกาสดูรายการ”แบไต๋ ไฮเทค” ทางช่อง Nation Channel
เมื่อคืนวันที่ 25 ต.ค.52 ที่ผ่านมา
เนื่องจากได้เห็นทวิตเตอร์ของเหล่าพิธีกรที่บอกว่ามีการซ้อมเต้นไมเคิลกันจนลิ้นห้อย
และผมก็พอจะรู้มาบ้างว่า คุณหนุ่ย พงศ์สุข พิธีกรของรายการนี้เป็นแฟนของไมเคิลตัวยง
ผมเลยกะว่าจะเปิดมาดู เผื่อว่าจะมีการเต้นไมเคิลเป็นการเซอร์ไพรซ์กันเล็กน้อย….
แล้วก็มีจริงๆด้วย รายการตอนนี้เริ่มรายการด้วยการเต้นBeat it ของไมเคิล โดยคุณหนุ่ยและบรรดาพิธีกรในรายการ
ซึ่งดูๆแล้ว ผมคิดว่า คุณหนุ่ยคงจะซ้อมมาหนักที่สุดแล้วล่ะ เพราะเต้นได้เนียนที่สุดในบรรดาพิธีกรทุกคนแล้ว
และเมื่อฟังรายละเอียด ผมจึงได้รู้ว่า จะมีการแสดงเปิดตัวภาพยนต์ Michael Jackson: This is it ที่สยามพารากอน ในวันอังคารที่จะถึงนี้
อันที่จริง ผมก็เห็นป้ายโฆษณาของไมเคิลมาซักพักหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่รู้รายละเอียดดีนัก พึ่งมารู้รายละเอียดทั้งหมดจากรายการตอนนี้แหล่ะ
แต่ที่สะดุดใจผมที่สุดก็คือ การแสดง Tribute เพลง Beat It โดยแฟนเพลงชาวไทยกว่า 1,000คน!!!!
โอ้ นี่มันคืออะไรกันเนี่ย??
สรุปแล้ว นี่คือการรวมตัวของคนที่ชื่นชอบไมเคิล แจ็คสัน และมารวมตัวกันเต้นเพลง Beat It นั้นเอง!!!
แถมเป็นการเต้นแบบหมู่คณะกว่า1,000คนอีกด้วย!! ฟังแล้วอยากไปแจมมากเลยครับ
ผมได้ลองเข้าไปค้นหาในYoutubeดู ปรากฏว่า งานเต้นแบบTribute นั้น น่าสนุกมากๆ
มีคลิปวิดีโออยู่ในYoutubeมากมายเลยครับ
ที่เด็ดสุดก็คงจะเป็น งานTribute ที่ประเทศอังกฤษ เมือง STOCKHOLM เมื่อวันที่ July 8, 2009 ที่ผ่านมา
โดยในคลิปนั้น จะเริ่มจากการที่มีคนเริ่มเต้นBeat It คนเดียว
แล้วก็ค่อยๆมีคนเข้ามาร่วมเต้นทีล่ะน้อย จนขยายกลายเป็นกลุ่มนักเต้นขนาดมหึมาเลยทีเดียว
ผมยิ่งดู ก็ยิ่งมันส์, และยิ่งผมค้นหามากขึ้น ก็พบว่า มีแฟนๆไมเคิลจากหลายประเทศที่พร้อมใจกันทำ Tribute แบบนี้ด้วย
แม้ผมจะอยากเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเต้นครั้งประวัติศาสตร์แบบนี้กับเขาซักครั้ง
แต่คิดๆดูแล้ว ผมคงอดไปมากกว่า เพราะติดงานที่ร้านด้วย
แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็แพ้ใจตัวเอง(ตามระเบียบ), สุดท้ายผมก็โดดงานที่ร้านแล้วไปร่วมงานที่พารากอนจนได้!!!
ผมตัดสินใจพาภรรยาสุดที่รัก และลูกๆที่น่ารักทั้งสองคนไปเที่ยวงานนี้กันหมดเลย
โชคดีที่เจ้านล ลูกคนโตยังปิดเทอมอยู่ ผมเลยอยากให้ลูกได้ไปอยู่ในช่วงเวลาประวัติศาสตร์แบบนี้ด้วย
เผื่อว่าตอนลูกแก่ๆ จะได้เอาไปโม้ให้ลูกหลานฟังบ้าง
ผมไปถึงงานตอนเกือบๆบ่ายสี่โมงครึ่ง
ซึ่งในตอนนั้น ก็เริ่มมีผู้เข้าร่วมงานมาต่อแถวเพื่อลงทะเบียนเข้าร่วมงานกันพอสมควรแล้ว
ผมเห็นผู้เข้าร่วมงานหลายคนที่แต่งตัวเลียนแบบไมเคิล, ใส่เสื้อMJ, หรือไม่ก็ใส่หมวกสไตล์ไมเคิลกันพอสมควร
เรียกว่ามีสีสันกันเต็มที่
เนื่องจากผมไม่ได้ทำการลงทะเบียนมาก่อน จึงต้องไปเข้าแถวในส่วนผู้เข้าร่วมงานแบบ Walk in
จากการสอบถามคนที่ยืนอยู่แถวข้างๆ, ปรากฏว่าเขามีการซ้อมเต้นกันมาเมื่อเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมากันเรียบร้อยแล้ว
(แล้วผมจะเต้นได้มั้ยเนี่ย? ยังไม่ได้ซ้อมอะไรกับเขาซักกะครั้ง)
คนที่ได้ซ้อมเมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา จะได้สติกเกอร์สีส้ม,ส่วนผมซึ่งเป็นคนมาใหม่ จะได้สติกเกอร์สีเขียวครับ
แต่ทุกคนที่เข้าร่วมก็จะได้ถุงมือ Playboy แบบMJ สไตล์กันทุกคนครับ
สายรัดข้อมือ+สติกเกอร์เข้าร่วมงาน
ทางทีมงานได้ให้สายรับข้อมือและสติกเกอร์เพื่อเป็นหลักฐานในการนำมารับบัตรดูภาพยนต์ This is it ของไมเคิลฟรี!!!
ผมว่างานนี้คุ้มนะครับ ได้เต้น Tribute เป็นที่ระลึก แถมได้ตั๋วหนังดูฟรีอีกต่างหาก
ที่ตลกก็คือ มีทั้งคุณป้าและคุณลุงหลายคนเข้ามาต่อแถวอยู่ข้างหลังผมด้วย
คุณป้าแกยังเข้ามาสะกิดถามผมเลยว่า เขามารับบัตรดูหนังไมเคิลฟรีกันที่นี้ใช่มั้ย?
แต่พอถึงคิวของคุณป้า,ปรากฏว่าพนักงานที่จุดลงทะเบียนคงจะไม่แน่ใจว่า คุณป้าแกจะมาเต้นในงานนี้จริงรึเปล่า?
คุณพนักงานเลยต้องถามก่อนว่า จะมาร่วมงานเต้นไมเคิล1,000คนจริงรึเปล่า?
ที่ฮาสุดๆคือ คุณพนักงานบอกว่า ขอคนที่จะมาเต้นจริงๆนะคะ ป้าเต้นให้ดูหน่อยได้มั้ยว่าเต้นได้รึเปล่า?(เรื่องจริง)
แต่สุดท้ายคุณป้าก็ได้รับสายรัดข้อมือกับถุงพร้อมถุงมือไปเรียบร้อยด้วยดีครับ
หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ผมก็พาครอบครัวไปดูบรรยากาศภายในงาน
ภายในงาน มีสปอนเซอร์เข้ามาร่วมกิจกรรมอย่างคับคั่งทีเดียว
บูธแรกที่ผมแวะเป็นบูธของบริษัทนกแอร์ ที่นำภาพไมเคิลขนาดเท่าตัวจริงมาให้ถ่ายรูปหน้าบูธ
ซึ่งผมไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะให้ลูกๆได้ถ่ายคู่กับไมเคิลแน่นอน
แต่ที่เซอร์ไพรซ์สุดๆ คือระหว่างที่ถ่ายนั้น มีคุณพี่ตากล้องหล่อๆคนหนึ่ง เข้ามาแจมถ่ายรูปผมกับลูกๆด้วย
และพี่เขาก็เดินมาบอกว่า สามารถไปรับรูปได้ที่บูธโดยไม่เสียค่าใช่จ่ายด้วย!! ขอบคุณมาก นกแอร์!!!
บูธถัดไปที่ดึงดูดความสนใจผมก็คือ บูธของบริษัทโคคาโคล่า ที่นำ โค้ก Zero มาบริการให้ฟรี!!!
งานนี้เลยเสร็จครอบครัวตัวงกอย่างผมเลยครับ พ่อแม่ลูกสี่คน สรุปขนโค้กมาสี่กระป๋อง นั่งดื่มกันเปรมไปเลยครับ
แถุมระหว่างงาน ผมยังหน้าด้านเข้าไปขอเพิ่มอีกหลายกระป๋อง เรียกว่าจบงานแบบไม่ต้องเสียตังค์ซื้อน้ำ อืดโค้กกันไปเลยทีเดียว
และก็มีบูธของบริษัทต่างๆอีกมากมาย เช่นจากบริษัทBody Shapeที่นำกาแฟมาแจก และทำซุ้มให้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก
บูธของบริษัทPlayboy ที่นำถุงมือ+เสื้อ MJ มาขาย ซึ่งก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำท่า
หลังจากที่เดินดูจนทั่วและถ่ายถาพที่ระลึกกันพอสมควรแล้ว
ผมก็พาลูกๆไปนั่งหม่ำข้าวเย็นรอเวลาซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายในเวลาหกโมงเย็น
โดยผมซื้อข้าวมานั่งป้อนลูกๆอยู่ตรงเก้าอี้VIPบริเวณหน้าเวที ซึ่งตรงนั้นก็มีจุดสำหรับยืนเต้นด้วย
ผมเลยให้ลูกๆนั่งยาวอยู่ตรงนี้เลย เพื่อว่าพอถึงเวลาซ้อมเต้น จะได้ดูลูกๆไป หัดเต้นไปพร้อมๆกัน
และเมื่อได้เวลาประมาณหกโมงกว่าๆ ก็เริ่มการซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้าย
ซึ่งผมกะดูจากสายตาคร่าวๆนั้น คนน่าจะมากันไม่ถึง1,000คน แต่ก็ถือว่ามากันเยอะพอสมควร
เรียกว่าอย่างน้อยก็มากันจนเต็มลานเลยล่ะกัน
งานนี้มีคุณคูรเป็ด จากลาด๊องซ์ บาย วาเนซ มาเป็นวิทยากรสอนเต้นให้กับคนที่ยังไม่เคยซ้อมมาก่อน
ต้องขอบอกว่าครูเป็ดท่านเซียนและเต้นสวยมาก
แต่เนื่องจากเวลาไม่พอ ทำให้ซ้อมกันได้ไม่กี่หน เลยทำให้ผมและเพื่อนๆอีกหลายๆคนยังไม่ค่อยแม่นสเต็บซักเท่าไร
แต่ก็ดีที่ผมสังเกตเห็นว่า มีคนที่จับกลุ่มกันซ้อมต่อ เรียกว่าใครที่เป็นแล้วก็มาสอนคนที่ยังไม่เป็น
ทำให้บรรยากาศในงานดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยมิตรภาพมากเลยครับ
อันนี้ก็ต้องขอชมทีมงานที่วางแผนมาได้ดี
เพราะได้มีการแบ่งให้คนที่มาซ้อมเต้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หรือพวกสติกเกอร์ส้มได้ยีนอยู่แถวหน้าๆ เรียกว่าอยู่หน้ากล้องเลยล่ะ
ส่วนพวกWalk in และยังไม่เคยซ้อมหรือพวกสติกเกอร์เขียวนั้น ต้องยืนอยู่ในแนวหลังซึ่งไกลจากกล้องพอสมควร
ซึ่งถือเป็นโอกาสดีของพวกไม่แม่นสเต็ปเช่นผม เพราะต่อให้เต้นไม่สวยก็คงไม่ติดกล้องซักเท่าไรหรอกครับ
ให้พวกที่เขาทุ่มเทซ้อมมาอย่างดีได้ติดกล้องกันไปเยอะๆดีกว่า
หลังจากซ้อมเต้นเสร็จแล้ว เราก็ได้โอกาสพัก และจะกลับมารวมตัวกันตอนหนึ่งทุ่ม เพื่อชมการแสดงและร่วมเต้นTribute กัน
ช่วงนี้ผมก็ได้มีโอกาสเดินไปเก็บบรรยากาศต่างๆในงานอีก
ผมได้เจอกับคุณพี่ท่านหนึ่งที่แต่งหน้าและแต่งตัวได้เหมือนไมเคิลมาก อยากจะบอกว่าเหมือนกระทั่งวิธียิ้มด้วยครับ(ยิ้มแบบ ฮี้ฮี่)
น่าเสียดายที่รูปถ่ายออกมาดันเบลอหมด
และก่อนที่จะเริ่มงานตอนหนึ่งทุ่มนั้น ทางดีเจในงานก็ได้เปิดเพลงฮิตของไมเคิลอยู่ตลอดเวลา
ปรากฏว่ามีเพื่อนๆหลายท่านออกมาวาดลวดลายกันพอสมควร
แต่ที่ติดใจผมที่สุด เห็นจะเป็นน้องไมเคิลตัวน้อย ที่ออกมาโชว์ลีลาMoon Walkได้อย่างสุดยอด อย่างชนิดที่เรียกว่าผู้ใหญ่ยังอายเลยครับ
น้องเขาเต้นMoonwalkในเพลงBillie Jeanได้เก่งมาก สเต็ปก็สวย,ที่สำคัญคือ กล้ามากครับ
คนมุ่งดูกันตั้งเยอะ แต่น้องเขายังเต้นได้โดยไม่มีอาการตื่นเลย อันนี้น่ายกย่องมากครับ
ขอให้น้องตั้งใจเต้นต่อไปนะครับ แววดีอย่างนี้ อีกไม่นานคงดังแน่ๆครับ
ผมได้เข้าไปสอบถามกับคุณแม่ของน้องเขา,เลยทำให้รู้ชื่อของน้องเขามาด้วยครับ
ชื่อเล่นชื่อน้องอนันต์ ชื่อจริงคือ ด.ช.ศิริศักดิ์ เลขวัฒนะโรจน์ อายุ 10 ปี อยู่ชั้นป.4
จากโรงเรียนเลิศหล้ากาจณา และเรียนเต้นมาได้ไม่ถึงปีจากโรงเรียนสอนเต้นรำ Center State
เห็นน้องเขาเต้นแล้ว ต้องบอกเลยว่าพี่มันแย่ พี่มันแพ้เด็กป.4เลยครับ
และแล้วเมื่อมาถึงเวลาประมาณหนึ่งทุ่มเศษๆ งานมินิคอนเสริทก็ได้เริ่มขึ้นครับ
เริ่มจากคุณหนุ่ยขึ้นมากล่าวเปิดงานและแนะนำศิลปินที่จะเข้ามาร่วมแสดงในวันนี้
ซึ่งผมได้มีโอกาสถ่ายวิดีโอมาฝากเพื่อนๆที่ไม่ได้ไปด้วย
แต่ต้องออกตัวขอโทษก่อนที่ ภาพอาจจะไม่ชัด เนื่องจากกล้องมันแก่แล้วครับ
แถมหลายเพลงยังต้องอุ้มลูกไปด้วยถ่ายไปด้วย ลูกดิ้นที มือก็สั่นที, พยายามทำมือให้นิ่งที่สุดแล้วครับ แต่มันได้แค่นี้จริงๆ
เพลงแรกเปิดตัวกันด้วย Dangerous โดย คุณวิทย์ Academy Fantasia 1
คุณวิทย์บอกว่าดูวีดีโอมาเป็นร้อยรอบ อันนี้ผมเชื่อเลยครับ เพราะเต้นสวย เก็บรายละเอียดเนียนทุกเม็ด เรียกว่า”เป๊ะ”จริงๆ
เพลงต่อมาเป็นการแสดง Dance Tribute ในเพลง Smooth Criminal โดยคุณโต้ ชิริก หรือคุณติ๊ก ชิโร่ นั้นเอง
เต้นได้สุดยอดมากยังกะไมเคิลมาเอง ที่สำคัญ พี่ติ๊กได้ลงทุนทำสุดยอดเทคเทคนิด “โน้มตัว” แบบไมเคิลให้ดูกันด้วย!!!
เห็นมั้ยครับ ชาติไทย ทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก!!!
เพลงต่อมาเป็นเพลง Billie Jean โดยคุณเจมส์ เรืองศักดิ์
ศิลปินผู้หลั่งน้ำตาให้กับการจากไปของไมเคิล แจ็คสัน
ซึ่งในวันนี้ เขาได้นำการแสดงที่เขาชื่นชอบที่สุดมากำนัลแก่สาวกไมเคิล ซึ่งเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังสนั้นที่สุดในงานเลยครับ
โฉมหน้าผู้โชคดีที่รับหมวกของคุณเจมส์ได้ในเพลงBillie Jean(ตกข้างหลังผมเอง แต่แย่งไม่ทัน)
เพลงต่อไปเป็นเพลง They Don’t Care About Us โดยพิธีกร หนุ่ย พงศ์สุขนั้นเองครับ
คุณหนุ่ยเต้นได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆครับ สุดท้ายเพลงนี้ก็ได้เสียงกรี๊ดจากผู้ชมกันไปโขเลยทีเดียว
อันนี้เป็นตัวเต็มแบบชัดกิ๊กเลยครับ เห็นหน้าคุณหนุ่ยชัดเจนดี
สังเกตุดีๆนะครับ สีหน้าดี มีความสุขมากครับ^_^
ต่อไปก็เป็นเพลงBeat It แบบดัดแปลง แสดงโดยศิลปิน Brazia จาก GMM
ซึ่งผมก็เพิ่งจะเคยได้ยินชื่อวงนี้ก็วันนี้แหล่ะครับ(แก่แล้วก็เงี้ย)
เป็นวงเกิลด์แบนสามสาว ที่ออกมาวาดลวดลายได้อย่างยอดเยี่ยม เสียดายที่ออกมาน้อยไปหน่อย คนดูยังไม่อิ่มเลย จบซะแล้ว
และก็มาถึงช่วงไฮไลท์ ของการเต้นหมู่กว่า 1,000 ชีวิตในเพลง Beat It!!!
โดยมีพี่ติ๊กชีโร่ ปรากฏตัวขึ้นบนคานยกระดับทางด้านหลังอย่างสุดเท่
แต่น่าเสียดายที่ผู้มาร่วมงานคงจะหมดแรง หรือไม่ก็เบลอกันเล็กน้อย
เลยทำให้เกิดอาการ”หลุดคิว”กันพอสมควรครับ
ซึ่งช่วงนี้ ผมปล่อยให้ภรรยาผมเข้าไปเต้นอย่างเต็มที่ โดยที่ผมต้องอุ้มลูกไว้ทีเดียวสองคน
เลยทำให้ไม่สามารถถ่ายวิดีโอมาฝากเพื่อนๆได้ครับ น่าเสียดายจริงๆ
แต่คิดว่าซักพักทางทีมงานคงจะนำมาเผยแพร่เองแหล่ะ อดใจรอดูของแท้เลยดีกว่าครับ
เผอิญหลังการแสดงนี้จบลง ลูกๆผมดันปวดห้องน้ำทั้งสองคนเลยครับ เลยต้องพาลูกๆไปเข้าห้องน้ำจนพลาดการแสดงไป1รายการ
เลยไม่มีคลิปมาฝากเพื่อนๆเลย,ร้องเพลงอะไร ผมยังไม่รู้เลยครับ
พอกลับมาอีกที ผมโชคดีกลับมาทันเพลงโปรดของผมพอดี
กับเพลง Man In The Mirror ซึ่งร้องโดยคุณแชมป์ ศุภวัฒน์ พีรานนท์
เสียงของคุณแชมป์นั้น ยอดเยี่ยมมากครับ ร้องได้ดีจริงๆ เล่นเอาหลายคนอินไปตามๆกันเลยทีเดียว
และก็มาถึงเพลงสุดท้าย เป็นการร่วมร้องเพลง Heal The World โดยรวมศิลปินทุกคนที่มาในงาน
โดยได้รับเกียรติจากคุณ อนวัช รองประธานบริษัทเมเจอร์ซีนีเพล็กซ์
และคุณเกรียงศักดิ์ ตันติพิภพ ผู้บริหารอาวุโสสายการตลาด ห้างพารากอน ให้เกียรติขึ้นเวทีมาร่วมร้องด้วย
ซึ่งช่วงนี้แหล่ะครับ ที่ผมคิดว่าเป็นช่วงที่น่าประทับใจที่สุดของงาน
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของคนที่ยืนอยู่รอบๆผมเปลี่ยนเป็นสีเดียวกันหมดเลย
สีหน้าทุกคนมีความสุข มีรอยยิ้ม และทุกคนร้องเพลงออกมาจากใจกันทุกคน
วินาทีนั้น ผมรู้สึกถึง การเป็นหนึ่งเดียวกัน อย่างน่าประทับใจมาก
ผมคิดว่าหากไมเคิลได้ดูพวกเราจากบนสวรรค์ เขาก็คงจะดีใจมากที่ได้เห็นว่า
เพลงที่เขาแต่งขึ้นมาเพื่อโลกได้เข้าใจกัน และรวมใจกันได้นั้น
มันเป็นจริงแล้วครับ อย่างน้อยก็ในช่วงที่เราร่วมร้องเพลง Heal The World กันนี้แหล่ะ
และก็มีเซอร์ไพรซ์อีกหนึ่งรายการ นั้นก็คือการถ่าย Thai Tribute 1,000คน กันอีกครั้ง!!!
แหม ก็รอบแรกเล่นเอาตั้งตัวกันไม่ทัน เดี๋ยวเอาไปอวดชาวโลกแล้วจะดูน่าอายเกินไปหน่อย
ขอถ่ายซ่อมอีกซักที คงไม่ว่ากันเนอะ
พอบอกว่าจะมีถ่ายซ่อม ปรากฏว่า พวกดาราและบรรดา Celebrityต่างก็ต้องวิ่งหน้าตั้งมาจากทางหน้าเวทีมาที่ด้านหลังเวทีฝั่งบีทีเอส
เล่นเอาเหนื่อยกว่าตอนเต้นซ่อมอีกล่ะมั้งครับ(ฮา)
ซึ่งรอบนี้ ผมว่าเราเต้นได้พร้อมเพรียงและดีกว่ารอบแรกมากครับ
พอดีกล้องเมมโมรี่หมดแล้ว,แบตฯก็ไม่เหลือด้วย เลยไม่ได้ถ่ายมาฝาก
แต่เห็นมีกล้องของทางทีมงานถ่ายกันเยอะแยะ เอาไว้รอดูจากทางนั้นล่ะกันครับ
และเมื่อจบการแสดงทั้งหมด ผู้เข้าร่วมเต้น Thai Tribute ต่างก็ได้รับตั๋วดูหนัง This is it กันฟรีทั่วหน้ากันคนล่ะหนึ่งใบ
โดยต้องนำปลอกแขนที่ได้ไว้ตอนต้นงานมาแลก
ผมนึกว่าจะอดซะแล้ว เพราะเจ้าหน้าที่บอกต้องเอาทั้งสติกเกอร์(สีเขียว)กับปลอกแขนมายืนยัน
แต่ผมดันทำสติกเกอร์หลุดหายไปไหนก็ไม่รู้
โชคดีที่สุดท้าย ทางทีมงานตัดสินใจให้ใช้แค่ปลอกแขนมาแลกตั๋วหนัง เลยรอดตัวไปครับ
สุดท้ายนี้
ขอขอบคุณทีมงานผู้จัดทำ Michael Jackson’s This is it: This is “Thai Tribute” ทุกท่านที่สละเวลาและกำลังกายในการรังสรรค์งานดีๆแบบนี้
ขอขอบคุณสปอนเซอร์ทุกๆท่าน ที่ได้ช่วยเหลือจนพวกเราได้มีโอกาสมาร่วมงานดีๆแบบนี้
ขอขอบคุณเพื่อนๆที่มาร่วมงานทุกท่านที่ทำให้งานมีบรรยากาศอบอุ่นและเป็นมิตรมากขนาดนี้
และขอขอบคุณภรรยาและลูกๆที่น่ารักทั้งสองคน ที่ให้โอกาสปะป๊าได้มีช่วงเวลาแห่งความทรงจำดีๆกับครอบครับแบบนี้ด้วย
